Stefan

Stefan miał być tylko „dzikim kotem do leczenia”. Złapaliśmy go, bo cierpiał – jego uszy były w tragicznym stanie, pełne bólu i infekcji. Miał wrócić na swoje miejsce… ale coś poszło inaczej.

Bo Stefan… nie jest dziki.

Stefan tuli się, ufa, patrzy w oczy z taką cichością, jakby od zawsze czekał, aż ktoś go zauważy. To starszy kot, zmęczony życiem, który mimo wszystkiego wciąż chce kochać i być kochany.

I teraz stracił wszystko.

Ruiny szkolnej piwnicy, w której mieszkał on i inne koty – jego jedyne schronienie przed zimnem, deszczem i strachem – zostały zabite deskami. Bez ostrzeżenia. Bez alternatywy. Bez serca.

Rozmawiamy, walczymy, próbujemy coś zmienić… bo nie można tak po prostu odebrać kotom ich domu. Ale to wymaga czasu.

A Stefan… nie ma czasu.

On nie rozumie, dlaczego jego bezpieczne miejsce zniknęło.

Nie rozumie, dlaczego nagle świat stał się jeszcze bardziej obcy.

Dla starszego kota taka zmiana to ogromny szok… czasem coś, z czego już się nie podnosi.

Dlatego błagamy – pomóżcie nam znaleźć dla niego DOM.

Prawdziwy. Ciepły. Bezpieczny.

Taki, w którym ktoś pogłaszcze go po głowie i powie: „już jesteś u siebie”.

Stefan nie potrzebuje wiele.

Trochę miejsca. Trochę cierpliwości. Trochę serca.

Odda w zamian wszystko, co ma.

Jeśli możesz pomóc – napisz. Udostępnij. Powiedz komuś.

Nie pozwólmy, żeby jego historia skończyła się w samotności.